Nadzwyczaj łaskawa, październikowa pogoda otoczyła uczestników wycieczki Pińczów-Umianowice-Pińczów, zorganizowanej przez naszego kolegę lek.wet. Marka Kosteckiego w dniu 21.10.2006.

Wszyscy chętni, w doskonałych humorach zgromadzili się o godzinie 11:00 na stacji ciuchci EXPRES PONIDZIA w Pińczowie. Niektórzy - chyba nie dowierzając możliwościom organizatora-zabrali koszyczki z prowiantem. Jak się potem okazało - naprawdę niepotrzebnie.
Z nieznacznym opóźnieniem - ponieważ oczekiwano na ewentualnych spóźnialskich, którzy zadeklarowali swoją obecność, a nie raczyli powiadomić o rezygnacji z uczestnictwa /oj, nieładnie!/ - kolejka ruszyła puszczając parę i wydając przeciągły gwizd. Większość uczestników po raz pierwszy miała okazję wybrać się na podbój dzikiej, nadnidziańskiej przyrody tak atrakcyjnym transportem. Jeden z wagoników - odkryty, dawał szansę bliskiego kontaktu z gałązkami krzewów rosnących przy torowisku. Można było poczuć gwizd wiatru w uszach i poćwiczyć refleks, o czym przed wyjazdem uprzedził maszynista. Drugi wagonik - zakryty, dawał wprawdzie bardziej komfortowe warunki jazdy, ale co to za atrakcja! Natomiast bardzo się przydał w drodze powrotnej, kiedy było ciemno i zimno. Przejście pomiędzy wagonikami sprzyjało pełnej integracji. Był także trzeci wagonik, w którym mieściła się strzelnica, lecz w czasie jazdy z oczywistych powodów zamknięta. Po przybyciu na miejsce została otwarta i każdy, pod uważnym okiem instruktora, mógł poćwiczyć lub doskonalić swe umiejętności strzeleckie z wiatrówki. Nie bez przyczyny piszę "doskonalić", ponieważ w czasie porównań punktacji na tarczach strzeleckich okazało się, że weterynaryjna brać - bez względu na płeć-osiąga niemalże doskonałe wyniki. I tu uwaga - bójmy się "miłościwie panującego" i jednej z pań z ZHW. Te zawody strzelnicze stanowiły świetny dowód na to, że możemy w naszej grupie zawodowej stosować zdrowe zasady konkurencji, bo gdy ktoś nie był zadowolony ze swoich wyników, starał się je zwyczajnie poprawić poprzez dodatkowe ćwiczenia.

Nie była to jedyna atrakcja popasu w Umianowicach. Na przywitanie rozpalony grill rozsiewał apetyczne zapachy kiełbaski. Wygłodzone "daleką" podróżą towarzystwo pochłaniało ogromne jej ilości. Nie był to jednak jedyny składnik imprezowego menu. Bardzo smaczny i cieszący się dużym wzięciem karczek, świetnie przyprawiony, kruchy łaskotał podniebienie zmęczonych tancerzy w przerwach między tańcami. Nadzwyczajny smak grilowanej kaszanki również wprawił w zachwyt nawet najwybredniejszych smakoszy. Był także gorący bigos, ale jego autora w drogę powrotną na pokład Ciuchci nie zabraliśmy.

Muzyka folklorystyczna puszczana z magnetofonu przez lokalnego "didżeja" dawała wiele radości tańczącym, dostarczała podkładu muzycznego dla śpiewających i nie przeszkadzała rozmawiającym.
A rozmawiać było o czym, bo rzadko bywa okazja spotkać się w takim gronie. Wiele dyskusji wciąż prowokują zmiany dotyczące inspekcji w obliczu dostosowania polskich przepisów do wymagań unijnych, brak spójności i klarownych zasad postępowania inspektorów w określonych sytuacjach, nadążanie za coraz to nowymi rozporządzeniami, czy też urzędnicza nadinterpretacja prawa unijnego, często krzywdząca naszych producentów. Ta tematyka przewijała się z rozmowami na tematy osobiste, z wymianą poglądów w różnych dziedzinach, a przeplatana dowcipami wywoływała salwy śmiechu. Taka właśnie była atmosfera, że opowiadający nawet przykrą sytuację ze swego życia sam widział w niej wątki humorystyczne.
Było też sporo atrakcji nie przewidzianych przez organizatora, ale które życie samo przyniosło. Uczestniczką imprezy była mała Natalka - maskotka, która przyciągała uwagę wszystkich i bawiła się wśród nas doskonale. Jej dokonania na parkiecie i muzykalność są godne odnotowania, ale sprawność fizyczna i zdolności akrobatyczne zaprezentowane na grubych balach tworzących ogrodzenie parkietu są nie do opisania - dlatego niech żałują ci co nie byli.
Trzeba też wspomnieć o " starej- młodej" parze weterynaryjnej, która tego dnia obchodziła 24 rocznicę ślubu, a nieopatrznie /albo opatrznie/ ujawnił ją ktoś z grona bliskich znajomych. Niby nic, ale rozbawione towarzystwo poczuło się jak goście weselni i końca nie było toastom i okrzykom "gorzko". Powstała taka wrzawa i rozniosły się śpiewy, że prawie nie było słychać Marka, który nawoływał przez mikrofon do powrotu na parkiet. W każdym razie przez krótki czas wytworzyła się kakofonia dźwięków puszczanych przez "didżeja", a wyśpiewanej mocnymi, weterynaryjnymi głosami piosenki "Hej, sokoły". Po zaludnieniu parkietu , co wnikliwsi obserwatorzy spostrzegli ze zdziwieniem bose, męskie stopy pląsające pośród obutych. Rzeczywiście - widok nietypowy, wymagający wyjaśnienia. Otóż rzeczony "gołonóg" został zidentyfikowany jako odmiana fauny nadnidziańskiej, ale na szczęście udomowionej, bo - dodatkowo - został zidentyfikowany przez swą małżonkę/wcale nie po stopach/. Tu muszę całkiem serio wyjaśnić, że ten nasz kolega jest miłośnikiem przyrody z duszą zdobywcy, zapalonym wędkarzem i w wolnych chwilach podróżnikiem, w związku z tym zrobił sobie dłuższą chwilę wytchnienia poznając nadnidziańskie bagna. Efektem - prócz zaspokojenia żądzy poznawczej - było przemoczenie butów, które wraz ze skarpetami suszyły się w cieple wesoło trzaskającego ogniska /bo i takie było/. A ich właściciel, kierując się lekarsko-weterynaryjnym rozsądkiem, rozgrzewał stopy w tańcu.

Niestety, wraz z upływem czasu, zapadającymi ciemnościami i spadkiem temperatury nadeszło hasło wyjazdu. Próbowano go odwlec, ale mimo dodatkowych piosenek i pląsów - stało się! Karnie się wszyscy zapakowali do krytego wagoniku i ciuchcia - z dużo większym obciążeniem, ale ruszyła. Smutek zbliżającego się rozstania osłodził w dużej mierze świetny humor i bogaty repertuar piosenek i przyśpiewek odśpiewanych chóralnie. Były także przyśpiewki indywidulane, które pokazują jakie są wśród nas, nie odkryte pokłady talentów.
Na stacji "EXPRESU PONIDZIA" w Pińczowie nie było końca pożegnaniom, hasłom, deklaracjom i okrzykom "Hip, hip, hurra... "na cześć ........... Marka Kosteckiego, oczywiście!
Ach, cóż to był za wieczór..........

Dziękuję także na tych łamach, dyrektorowi WIWet., lek.wet. Bogdanowi Konopce, który mocno wspierał ideę tego spotkania propagując ją, namawiając do uczestnictwa, ponadto - dając przykład swoją aktywną postawą /to też jeden z talentów/.

I dziękuję sponsorom - to z kolei znakomity przykład umiejętności współżycia pomiędzy różnymi grupami zawodowymi czyli sztuka kompromisu.